لب کلام

انسان روزی بیست و شش هزار بار نفس میکشد. هر نفس آنسان که سعدی علیه الرحمه گفت، جون فرو رود ممد حیات است و جون برون آید مفرح ذات. پس در هر نفس دو نعمت موجود و بر هر نعمتی ، شکری واجب. بنابر این اگر تمام عمرمان را تنها به سپاسگذاری از او بگذرانیم باز هم نمیتوانیم بیش از نیمی از نعمت تنفس را سپاس گوئیم. حال آنکه ما را میلیارد ها نعمت الهی احاطه کرده است و هر کدام را سپاسی لازم است.

دوستان خدا و پیامبران او  تمام ساعات شبانه روز را با یاد دوست سپری میکردند. آنان که ادعای محبت او را دارند چنینند .

حال آنکه تمام آنجه از ما خواسته اند ۱۷ رکعت نماز است که هفده دقیقه بیشتر طول نمیکشد.

شایسته نیست از ۲۴ ساعت شبانه روز تمام آنرا به غفلت سپری کنیم.

حداقل در این ۱۷ دقیقه رسم سپاس بجای آریم و وقت با یاد او بگذرانیم

یکی از دوستانم در آفریقای جنوبی دچار مرض سختی شد و هزینه درمان او بالغ بر ۲۰۰۰۰ دلار گردید که تمام آنرا شیعیان ژوهانسبورگ پرداخت کردند.  برای کمک گرفتن به یکی از شیعیان تماس گرفتم که با اکراه حدود ۵۰۰ دلار از آن را پذیرفت. او هنگام پرداخت این مبلغ با اصرار تمام از من خواست درین مورد حتی با خود مریض چیزی نگویم. در ابتدا فکر کردم این کار از روی اخلاص است اما بعد که علت را فهمیدم بر او افسوس خوردم.

او می ترسید که دیگران بفهمند او آدم ثروتمندیست و هر وقت اتفاقی بیفتد به او مراجعه کنند و از او یاری بجویند.

اما امام رضا ع میفرمایند:

من دیده بر در دوخته ام که کسی برای رفع مشکل خود بمن مراجعه کند. و اگر این اتفاق بیفتد من فورا برای رفع مشکل او اقدام میکنم زیرا میدانم مشکل او رفع خواهد شد اما چرا من از ثواب آن محروم گردم.

کسی را که برای رفع مشکل خویش به ما مراجعه میکند را فرستاده خدا بدانیم و افتخار کنیم که خداوند ما را شایسته آن دانسته است که بنده خویش را بسوی ما فرستاده است و با تمام وجود در رفع مشکلات دیگران بکوشیم تا خداوند یکبار دیگر بر خویش ببالد و بگوید.

تبارک الله احسن الخالقین