خدا آنروز را نیاورد اما تصورش را بکنید که اگر مرگی در کار نبود چه اتفاقی می افتاد.حضرت آدم امروز چند ساله بود. تمام اجداد و نیاکان ما امروز زنده بودند . آدم های یک ملیون ساله ای که هرکدام نیاز به مسکن و غذا و پرستار داشتند. آنوقت زمینی که برای ۷ میلیارد انسانی منابع کافی ندارد چگونه میتوانست بیش از هفتصد ملیارد انسان را در خود جای دهد و تغذیه کند. یا فقط فکرش را بکنید همه آدمهای که سرطان داشتند همچنان  میلیارد ها سال با آن میساختند و میسوختند . چقدر زندگی در چنین جهانی درد آور ، طاقت فرسا و وحشتناک بود.

مرگ را اگرچه بعضی ها ممکن است درد آور و وحشتناک پندارند اما آنسان که سهراب گفت :

اگر مرگ نبود زندگی چیزی کم داشت.

مرگ بزرگترین موهبت  الهی است. خداوند را برای آنکه مرگ را سرنوشت محتوم آدمی قرار داد شاکر باشیم و خود را برای این سفر طولانی آماده کنیم.