لب کلام

آورده اند که ذوالقرنين به ياران خويش توصيه کرد، قبل از عبور از دريا هر چه ميتوانند با خويش سنگريزه بردارند. برخی از ياران او بر اين توصيه خنديدند و با دست خالی عبور کردند. برخی ديگر نیز جانب احتیاط را رعایت کردند و با اعتماد به گفته های او با خود مقداری سنگریزه برداشتند. هنگامیکه آنان از دریا عبور کردند، تمام سنگریزه ها به سنگهای قیمتی مبدل شد. آنوقت تمام آنانکه همراه ذوالقرنین بودند دچار حسرت شدند. برخی حسرت آنرا میخوردند که چرا سنگریزه بر نداشتند و برخی نیز از آنرو که کم برداشته اند.

ازین رو نام دیگر روز قیامت یوم الحسره است. یعنی روزی که همه در آنروز حسرت خواهند خورد. چه آدمهای خوب و چه آدمهای بد.

حسرت آدمهای بد قابل درک است اما حسرت آدمهای خوب ازآنروست که درین جهان کمتر خوبی کردند و توشه کمتری برداشتند

هرچه میتوانیم قبل از عبور از پل صراط با خویش متاع معنوی برداریم تا در آن جهان که از دارایی و خویشاوندان کاری ساخته نیست کمتر دچار حسرت و پشیمانی شویم.